Chyba lepiej być samemu, ale z drugiej znów strony kiedy ma się tak liczną rodzinę wciąż coś się dzieje. Nie wiadomo co lepsze aby móc z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że jest się szczęśliwym :-
Liczniki odwiedzin
Blog > Komentarze do wpisu

Ach co to był za ślub.

W sobotę byłam na ślubie mojej koleżanki ze studiów, której wykonałam w prezencie jedną z moich serwet. Ślub był kościelny więc mogłam przekonać się jak wygląda takie wydarzenie, bowiem ostatni ślub w budynku sakralnym pamiętam z lat młodzieńczych, kiedy byłam nastolatką i za mąż wychodziła moja siostra cioteczna. Niestety, zostałam wtedy zatrudniona do… opieki nad psem i podczas całego wydarzenia stałam przed kościołem z czworonogiem na smyczy. Na drugi ślub kościelny mojego brata ciotecznego nie poszłam, bo akurat byłam wtedy na kolonii. Później odechciało mi się chodzić na takie imprezy, a poza tym moja okrojona jednostronnie rodzina nie kwapiła się do zawierania małżeństw. Zresztą mój brak wiary umacniał się z czasem i nie zależało mi na bywaniu w takich miejscach.

W sobotę było inaczej. Państwo młodzi już nie tacy młodzi, bo wiekowo krążą wokół pięćdziesiątki, ale oboje wyglądali zjawiskowo. Ona z poprzednim partnerem nie miała ślubu, a on z pierwszą żoną nie miał ślubu kościelnego. Postanowili więc zawrzeć konkordatowy. Bardzo podobała mi się sukienka panny młodej, nie była biała, bo raczej być nie mogła, ale i moja koleżanka wyglądała w niej przepięknie. Nigdy bym nie powiedziała, że ma tyle lat ile ma. Spokojnie niejedna trzydziestka mogłaby pozazdrościć jej figury.

Gości było niewiele, tylko najbliższa rodzina i koleżanki z pracy. No i my – dwie kumpele ze studiów. Początkowo siedziałam razem z innymi w ławce kościelnej, a gdy już państwo młodzi przyrzekli sobie małżeńskie obietnice, wyszłam na koniec kościoła i spokojnie przesiedziałam sobie resztę mszy w ostatniej ławce.

Ślub odbył się w największym kościele w mojej dawnej dzielnicy – Bezcielesna, byłam w Twoich okolicach, a na mojej dawno zamieszkałej ulicy ;-) Druga z koleżanek, z którą przyszłam, opowiadała mi, że budynek niedawno został odnowiony, odrestaurowany, wstawione zostały nowe witraże oraz… położony dywan na środku. W każdym razie kościół jako budowla architektoniczna prezentuje się wspaniale.

Po ślubie wyszliśmy przed budynek i zaczęliśmy składać młodej parze życzenia. A potem było wspólne fotografowanie. Ponieważ autorem zdjęć była również nasza wspólna znajoma z pobliskiego zakładu fotograficznego, atmosfera nie była taka sztywna. Ja chyba też czułam się inaczej, swobodniej, przebywając z osobami, które bardzo dobrze znam i są z mojej rodzimej dzielnicy.

Na marginesie mogę dodać, że w sobotę również za mąż wyszła była żona mojego męża ;-) Jak widać – każda potwora znajdzie swego amatora. Niech im się szczęści i wiedzie.

Pogoda dopisała, bo było trochę słońca, trochę zachmurzenia i upał na szczęście nie zagościł. Dziś mam dzień wolny. Czekam na paczkę z włóczkami, albowiem mam już dwa następne pomysły na prezenty, a jeden twór będę robić na zamówienie, co mnie (podejrzewam) strasznie zestresuje.

Miłego poniedziałku!

poniedziałek, 25 czerwca 2018, sokramka
Komentarze
2018/06/25 21:12:05
Fajny, skromny ślub :)
-
2018/06/26 18:16:40
Eej, Bożenka już myślała, że będzie o ślubie Kita Harringtona.
P.S. Śluby są super, szczególnie cudze, bo można po wielokroć partycypować.